czwartek, 30 grudnia 2010

2010r.


Podsumowując mijający rok – powiem –było dobrze. Niewątpliwie upłynął pod hasłem „Hakerzy Wolności”. Przyszły rok prawdopodobnie taż taki będzie. Obecnie wysyłam film na przeróżne festiwale po całym świecie. Od Urugwaju po Australię. To dość żmudne zadanie, ale konieczne. Jedynie żałuję, że nie uda mi się pokazać filmu na Białorusi. No cóż, mógłby być tam odebrany jako film instruktażowy dla opozycji.
Do tej pory film obejrzało kilkaset osób. Było już kilkanaście pokazów. Ja stałem się nagle specjalistą od Solidarności. Wysłuchałem już kilkanaście opozycyjnych życiorysów.  Przyjęty zostałem nawet do grona „weteranów”  i udało mi się wzruszyć prawie do łez takich twardzieli jak Hanasz, Turło czy Łukaszewski. Jedyne, co mi się nie udało, to nawiązanie współpracy z Europejskim Centrum Solidarności w Gdańsku. Pół roku już mnie zwodzą i pomimo zapewnień, jakie wielokrotnie składali, sprawy nadal tkwią w martwym punkcie. Ale nic - damy radę.
Nowy rok, nowe wyzwania i mam nadzieję, że będzie to rok pełen ciekawych wydarzeń. Film obejrzą widzowie z różnych krajów. Powstanie nowy dokument” Panoptikon”  i zniosą zakaz palenia w miejscach publicznych.

środa, 22 grudnia 2010

Oto lista aresztowanych

Абрамчык Аляксандр
Антонава Марыя (Масква, журналістка "Франс Прэсс") — адпушчаная
Анянкоў Сяргей — 10 сутак
Арсяновіч Андрэй (Столін)
Агеева Ірына — 10 сутак, суд невядомы
Аграйцовіч Аляксандр — 10 сутак, суд невядомы
Акуліч Аляксей
Анішчанка Сяргей (не ўдзельнічаў у шэсці, быў затрыманы)
Анціпаў Павел
Алебовіч Александрына (Акрэсціна)
Альшэўскі Зміцер (быў назіральнікам на ўчастку каля Плошчы. Затрымалі на выхадзе з участку, завезлі ў Жодзіна)
Аляшчук Раман
Анушкевіч Віктар — 12 сутак
Апраніч Аляксандр — 15 сутак
Апекуноў — 10 ці 15 сутак (Партызанскі суд)
Арастовіч Алесь (давераная асоба Статкевіча, затрымалі каля дома)
Аркушэвіч Віктар
Астаф’еў Аляксандр (расійскі журналіст)
Асташоў — 10 ці 15 сутак (Партызанскі суд)
Асанаў Андрэй (Шчучын)
Атамановіч Міхаіл
Атакулава Людвіся (Маўлюда) — штраф 30 базавых
Ахрэменка — асуджаны, вынік невядомы
Багінская Ніна
Бадзейка Святлана
Байкова Марыя
Балук Кацярына (спярша завезлі ў Кастрычніцкі РУУС, потым, верагодна, на Акрэсціна)
Бандарчук Дзмітрый (давераная асоба Някляева)
Бандарэнка Зміцер
Баркоўскі Павел
Барсукоў Міхаіл
Барсукоў Сяргей
Барэйчук Святлана (Маладзечна) — 10 сутак
Батура — асуджаны, вынік невядомы
Батусевіч Андрэй
Бачыла Ўладзімір — 30 базавых велічыняў
Башык Дзмітрый
Баштавой (Баштавы) Антон
Бедка Іван, актывіст аргкамітэта БХД (Слонім)
Бельская Ганна
Берыдзэ — асуджаны, вынік невядомы
Бобрык Яўген
Богдан Ілля
Бойка Яўген (Магілёў)
Браткевіч Алег
Брыленка
Брэус Арцём
Бублікава Таццяна
Будзееў Мікалай — 15 сутак
Булойчык Алесь
Бура Аляксей (19 гадоў)
Бурбо Андрэй — 10 сутак
Бурмістраў Аляксандр — 15 сутак
Бусько Яўген (Гродна, студэнт)
Бусько Валянціна (яго маці, Гродна)
Бяляеў Аляксандр — 10 сутак
Вазняк Сяргей (журналіст) 
Вайнова Марыя (17 гадоў, Віцебск)
Вайтовіч — 10 сутак адміністрацыйнага арышту
Валодчанка Анатоль
Ванчук Вадзім
Ванюхова А.В.
Варончанка Аляксей (быў у Маскоўскім РУЎС)
Варыводзкі — 10 ці 15 сутак (Партызанскі суд)
Варфаламееў Сяргей
Васілевіч Наталля — 15 сутак (адвезлі ў Жодзіна)
Васільеў Сяргей — 15 сутак
Васіленка А.А. — 10 ці 15 сутак (Партызанскі суд)
Васьковіч П. — 12 сутак
Васянкоў Максім
Воўкаў Максім Анатольевіч
Галко Вольга
Галко Дзмітрый
Гардзіенка Кацярына
Гатоўчыц Генадзь — 10 сутак
Гаўрылаў Алег
Гладкі Яўген — 15 сутак (знаходзіцца ў Жодзіна)
Глік Георгі
Глушук (Глушчук) Раман (давераная асоба Яраслава Раманчука) — 15 сутак
Гнедчык Алесь
Гораў — асуджаны, вынік невядомы
Грыбоўская Таццяна
Грынчык Андрэй
Губская Ірына, актывістка аргкамітэта БХД
Гудзень Дыяна
Гулак Алег (старшыня БХК) — 10 ці 15 сутак (Партызанскі суд)
Гуляк Віталь — 30 базавых велічыняў
Гурыновіч Іван
Гусева Жанна
Дайняк Ганна
Дашкевіч Віктар (Капыль) — 30 базавых
Дашкевіч Вячаслаў
Дранчук Юлія – 13 сутак
Дрозд Дзмітрый (Жодзіна?) — 10 сутак
Дрозд Аляксей А. — 10 сутак
Дрыленка Наталля
Дубенін Аляксандр
Дубіцкі Андрэй
Дубовік Алена — 15 сутак
Дудзінскі Андрэй — 15 сутак
Дурэйка Хрысціна — 10 сутак
Дзезідзенка — 10 ці 15 сутак (Партызанскі суд)
Елісееў Андрэй
Езерскі Сяргей
Еўдакімаў Аляксей
Ефрэменка — 10 ці 15 сутак (Партызанскі суд)
Жалязняк Арцём — 10 ці 15 сутак (Партызанскі суд)
Жыўняк — 10 ці 15 сутак (Партызанскі суд)
Задзер Ганна
Задзяркоўскі А. — 10 сутак
Залешчук Раман
Злянко — 10 ці 15 сутак (Партызанскі суд)
Заміроўскі Вадзім, журналіст Белгазеты
Занкевіч Аляксандр — 10 сутак
Здановіч Яўген (Гродна) — 10 сутак
Зебракова Вераніка
Зохан Мікалай
Зябскі Сяргей
Жэўняк (Ждановічы)
Жахавец Ілья
Іваноўскі П.А. — 10 ці 15 сутак (Партызанскі суд)
Івасенка Максім
Ігнатовіч Руслан
Ількевіч Аляксандр — суткі (адвезлі ў ГУЎС Мінрайвыканкама)
Істомін Юрый
Кабара Віталь
Кавалёў Сяргей
Кавалькоў Міхаіл Г. (Бабруйск) — 10 сутак
Казлоў Сяргей
Казец Аляксандр
Каляда Наталля, дырэктарка "Свабоднага тэатру"
Кандратовіч Арцём С. — 10 сутак
Кандрацьеў Е.В.— 10 ці 15 сутак (Партызанскі суд)
Каратаеў В. К.
Кароткі Сяргей (спярша завезлі ў Кастрычніцкі РУУС, потым, верагодна, на Акрэсціна)
Карэнік Станіслаў
Капцюг Зміцер (Вілейка) — 10 сутак
Каспяровіч — 10 ці 15 сутак (Партызанскі суд)
Кастусёў Андрэй, сын палітыка
Кастусёў Рыгор, кандыдат у прэзідэнты (знаходзіўся ў РАУС Мінскага раёна, ужо вызвалены)
Кахно Герман
Кушнярова Ганна
Кашталян Вольга
Кіеўко
Камароў П.Ю. — 10 ці 15 сутак (Партызанскі суд)
Кім Андрэй
Кім Таццяна — 10 ці 15 сутак (Партызанскі суд)
Клачкоў Сяргей (саліст філармоніі, збіты)
Клімаў Зміцер
Клімко Кацярына — 10 сутак
Клімко Настасся — 12 сутак
Клімовіч Іван Сяргеевіч
Клімовіч Аляксей Сяргеевіч
Клышэйка (Калышэйка) Вадзім
Клюеў Сяргей
Кляткевіч Аляксандр
Кніга Анастасія
Кожыч Уладзімір
Корбан Алег (давераная асоба Раманчука)
Коўшык Дыяна
Кравец Арцём
Крапівіна Надзея (Гродна)
Красноў Мікіта
Красуцкая Варвара
Краўчанка Аляксандра
Крылова Марта
Кудлаеў Аляксандр
Кузьмін Арцём (на Акрэсціна) — 10 сутак
Кузняцоў Ілля
Кучынскі Барыс (Слонім)
Кукалес Сяргей
Куклеў Даніла
Курза Дзмітры
Кунцэвіч Антон, ЧМТ + 10 сутак
Куўшынаў Віктар
Куўшынаў Аляксандр
Ладыка Аляксандр, журналіст
Ладышэў А.М. — 10 ці 15 сутак (Партызанскі суд)
Лазарава Анастасія
Лазараў — асуджаны, вынік невядомы
Лазарчык Алена
Лазараў Пётр
Лагвіновіч Ян (Маладзечна) — 10 сутак
Лашкевіч Кастусь, журналіст партала tut.by — адпушчаны
Лашкевіч Юрась
Лукін — 10 ці 15 сутак (Партызанскі суд)
Лялевіч Ян
Лыскавец Павел (Жодзіна)
Лябедзька Анатоль, старшыня АГП
Лядскі Сяргей Аляксандравіч — 15 сутак (адвезены з язвай проста з будынку суда)
Ляўданскі Арцём
Мазураў А.В. — 10 сутак
Макаеў Аляксандр (затрымалі 20 снежня) — 15 сутак
Макаранка Адам
Макарэвіч Андрэй
Максіменка Раман
Максіменка І.В. — 10 сутак
Макашын — 10 ці 15 сутак (Партызанскі суд)
Малалеткін — 30 базавых велічыняў
Маржэўская Вольга
Мартынаў Віктар
Мартынаў С.А. — 10 сутак
Марчук Ілья Юр’евіч, Акрэсціна
Маршэўская — 10 сутак адміністрацыйнага арышту
Масленнікаў Фёдар
Масюк Сяргей
Мацкойц Сяргей
Мацукевіч Леанід — 10 сутак
Мацьвееў Ігар
Мельнікаў Пётр
Мельнікаў Д.В. — 10 ці 15 сутак (Партызанскі суд)
Мельнічэнка Антон — 10 сутак
Мікалайчык Вячаслаў (Івацэвічы, грамадзянін Расіі)
Мірзаянаў Фёдар
Міронаў Віктар Віктаравіч (Паставы)
Міронаў Яўген Віктаравіч (Паставы) — 15 сутак
Міхайлаў Георгій — 15 сутак (завезлі ў Жодзіна)
Міхалап Павел
Міхалевіч Алесь, кандыдат у прэзідэнты
Міхеенка — асуджаны, вынік невядомы
Мурашкоў — 10 ці 15 сутак (Партызанскі суд)
Мяцельская Яніна
Мыслівец Ігар
Мяжуй І.С. — 10 ці 15 сутак (Партызанскі суд)
Мялешка Марыя
Навіцкі Сяргей — 13 сутак
Навумаў Аляксандр — 10 сутак
Навумава — 10 ці 15 сутак (Партызанскі суд)
Назімаў Алег (Віцебск, 34 гады)
Наркевіч Алесь
Насута Арцём
Немаляеў Кірыл (Баранавічы, 24 гады)
Несцер — 10 ці 15 сутак (Партызанскі суд)
Неўдах Максім
Нікішын Дзмітры
Нікіценка — асуджаны, вынік невядомы
Новікаў Іван (студэнт) — 10 сутак
Някляеў Уладзімір (экс-кандыдат у прэзідэнты) — у следчым ізалятары КДБ
Пабчанка Аляксандра
Паддубчык Мікіта
Пазняк Андрэй
Палажанка Настасся (у КДБ)
Палушын Канстанцін (Віцебск, 40 гадоў)
Панкавец Святлана — 10 сутак
Панкавец Ірына — 10 сутак
Папко Аляксандр Аляксандравіч (Баранавічы, 24 гады)
Парфянкоў Васіль (пераломы)
Патупчык Мікіта
Паўлаў Яўген
Паўлоўская Марыя — 15 сутак
Паўлюкевіч Сяргей
Палуйчык Сяргей
Паштавы Антон
Паньковіч Ігар
Паходня Мікалай
Пачобут Андрэй, журналіст
Петракоўская Вікторыя
Петракоўскі Васіль Васілевіч
Піманава Вольга Уладзіміраўна (Бабруйск)
Праватвораў Вадзім
Пякарчык Сяргей — 13 сутак
Пярсіллева Кацярына — 12 сутак
Пятрушын — 10 ці 15 сутак (Партызанскі суд)
Пятрэнка Міхаіл Г. — 10 сутак
Рабашкіна Святлана
Рабуха Віктар
Радзівонаў Арцём
Радзіна Наталля, журналістка
Раманчук Артур
Расолаў Я.Д. — 10 ці 15 сутак (Партызанскі суд)
Раткевіч Д.І.
Родчанкаў Сяргей — 12 сутак
Рубан Аляксандр С.
Рубашкіна Святлана Дзмітрыеўна — 10 сутак
Русінаў Сяргей В. — 10 сутак
Рыбачэнка Анастасія (Масква)
Рымашэўскі Віталь, кандыдат у прэзідэнты
Рымашэўская Юлія, прэс-сакратар кампаніі "Гавары праўду"
Савіч Уладзімір (Вілейка)
Савіцкі В.І.
Сакалкоў Анатоль — 12 сутак (знаходзіцца ў Жодзіна)
Сакалоўская — 10 ці 15 сутак (Партызанскі суд)
Сакевіч Крысціна Вячаславаўна
Сакрэт Яўген
Саннікаў Андрэй, кандыдат у прэзідэнты
Сафронаў Яўген
Саўка Зміцер (вядомы мовазнаўца) — 15 сутак
Севярынец Павел, сустаршыня "Беларускай хрысціянскай дэмакратыі"
Серабракова Вераніка
Серада Аляксей
Сідаровіч Крысціна — 30 базавых велічыняў
Сідарэвіч — 30 базавых велічыняў
Сіпакоў Віталь
Скок Аляксей М. — 10 сутак, накіраваны ў Жодзіна
Скрабунова Аліна
Слядзеўская Кацярына — 10 сутак, працэс заняў 5 хвілінаў
Сухадульскі (Сухадольскі) Іван
Сухаверхі Аляксей (Пінск) — 10 сутак
Сухарэвіч Дзяніс
Сухачэўскі, Ляхавічы
Саламаха Андрэй (Вілейка) — 10 сутак
Сапранецкая Дар’я — 10 сутак
Собаль Алесь
Сокалаў Анатоль, 12 сутак (Жодзіна)
Статкевіч Мікола, кандыдат у прэзідэнты
Сташулёнак Вераніка — 30 базавых велічынь
Суслава Аляксандра
Сушкевіч Аляксандр
Сушкевіч Вадзім
Сушко Віталь — 10 ці 15 сутак (Партызанскі суд)
Сцяпанава Аксана (выцягнулі з таксоўкі, завезлі ў Кастрычніцкі РУУС)
Сячко Ігар
Сыракваш Андрэй — 10 сутак
Сыцік Д.А. — 10 ці 15 сутак (Партызанскі суд)
Сяргееў Уладзь
Сяргеенка Мікола
Сямёнаў Максім
Талькоўскі Юрый (Маладзечна) на Акрэсціна
Тарабонда Аляксандр (Беразіно)
Тобаль Аляксей
Трафімава Марыя (Гродна)
Трафіменка
Пружаноўскі Артур
Удодаў Аляксандр — 15 сутак
Ус Дзмітрый, кандыдат у прэзідэнты
Федаркевіч А.В. — 10 сутак
Фядута Аляксандр (давераная асоба Ўладзіміра Някляева)
Ціханаў Аляксандр (быў на Плошчы, але потым знік, на сувязь не выйшаў)
Цупа — 10 ці 15 сутак (Партызанскі суд)
Чайчыц Вольга — 30 базавых
Чарухін Канстанцін
Чарухіна Ганна
Чарных Вольга (затрыманая 20 снежня) — 12 сутак
Чарняк — 11 сутак
Чучвал Сяргей — асуджаны, вынік невядомы
Чэпелеў — 10 ці 15 сутак (Партызанскі суд)
Чэмесаў — 10 ці 15 сутак (Партызанскі суд)
Чэмесава Аляксандра — 10 сутак
Чысты — асуджаны, вынік невядомы
Хадановіч Сяргей Уладзіміравіч (яго і нейкага замежнага журналіста прывезлі ў Кастрычніцкі РАУС)
Халезін Мікалай, кіраўнік 2Свабоднага тэатру"
Хаменка Анатоль
Хамічэнка Уладзімір — 15 сутак
Хамутоў Глеб — 15 сутак
Хамянок Дзмітрый
Халіп Ірына, журналістка
Хвасцюк Арцём
Хведарук Зміцер, "Малады фронт"
Хмараў Сяргей
Цыбарт Аліна (17 гадоў, Баранавічы)
Цяцёркін Мікалай
Цыбульскі Андрэй Міхайлавіч
Шавел — 10 ці 15 сутак (Партызанскі суд)
Шагун Андрэй
Шаламіцкі Павел В. — 10 сутак
Шамбалава Таццяна
Шацікава Крысціна (Магілёў) — 10 ці 15 сутак (Партызанскі суд)
Шкабара Віталь
Шастаковіч Соф’я Аляксандраўна (пенсіянерка)
Шарапаў Вадзім — 10 сутак
Шаруба Ганна — 10 сутак
Шаўчэнка Арцём Аляксандравіч
Шкут Аляксандр — 10 сутак
Шпакрышкаў Юрась
Шувалаў
Шыхсефіеў Цімур — 10 сутак
Шышко — 10 ці 15 сутак (Партызанскі суд)
Шэін Аляксей
Шэрбаў, Барань
Шчэрбаў Раман
Шумкевіч Аляксандр — 10 сутак
Юцько — 10 сутак адміністрацыйнага арышту
Ючкавіч Аксана — 10 сутак
Ярмола Мікалай Мікалаевіч (затрыманы па дарозе да дому)
Ярмохін Эміль — 15 сутак
Язерскі Сяргей
Якабчук Антон
Якаўлеў Сяргей
Януковіч Алена
Якіменка Яўген
Ялкова Алена — 30 базавых велічыняў
Ясімоўская Алеся — 5 базавых велічыняў
Ярмаковіч Аляксандр
Яроменкаў Яўген Анатольевіч — 10 сутак
Яцкаў Усевалад

wtorek, 21 grudnia 2010

Białoruś


У моей сестры в школе завуч попросила всех детей заполнить опросники, где кто был вчера с 19 до 20.00. похоже ищут возможных свидетелей разгона ГП, это было как раз в это врем. А через детей будут доставать родителей.
Завуч сидела в классе и ждала пока дети по очереди заполняли этот лист - фамилия и где был, потом его забрала.
Гимназия...

20 grudnia 2010-12-20
Anastazja (post na facebooku)

Świat nam bardzo parszywieje. U naszego najbliższego sąsiada, na Białorusi dzieją się straszne rzeczy a my co?. Robimy świąteczne zakupy, lepimy pierogi a od czasu do czasu jakiś polityk wyda stosowne oświadczenie, poczym zmyka na kolejne spotkanie wigilijne.
          Zapomnieliśmy już jak to było? Rozleniwiliśmy się. Wolimy zajmować się narzekaniem na śnieg, który niespodziewanie spadł  w zimie. Szukamy winnych katastrofy smoleńskiej, po czym ruszamy do galerii na zakupy.
A gdzie jest SOLIDARNOŚĆ ?
No cóż – walczą o skrócenie godzin otwarcia sklepów w wigilię.

sobota, 11 grudnia 2010

Choinka 2


Wiadomość z ostatniej chwili –
    Choinka nam się przewróciła
Jednak dzielni panowie postawili ją ponownie. A ja informuję oficjalnie, że nie jestem sprawcą tego incydentu.

sobota, 4 grudnia 2010

Choinka


Widać już w Toruniu świąteczną krzątaninę. Pojawiła się już choinka na Rynku Staromiejskim i światełka nad Szeroką. Jak co roku w grudniu. Ta  tegoroczna  to niestety koszmar. Blada jakaś taka, smutna i co najgorsze równiutka. Jakby ją zaprojektowano na desce kreślarskiej. Zadałem sobie trud internetowego poszukiwania choinek na całym świecie. Od tej najsłynniejszej stojącej przed Rockefeller  Center w Nowym Jorku  aż  po dziwoląg na Placu Syntagma w Atenach. Takiego dziadostwa jak ta nasza, toruńska nie znalazłem. Na dodatek jeszcze ten nasz świecący stożkowaty przedmiot  leśnego pochodzenia ogrodzili płotem. I kto wie, może nawet opłaty będą pobierać za patrzenie na to dzieło sztuki dekoratorskiej. Tym płotem chcą nas mieszkańców Torunia odgrodzić od tradycji. Od wielu lat zawieszały przedszkolaki swoje ozdoby na tym drzewku. Sam ze swoim synem zawieszaliśmy tam list do św. Mikołaja. Jakoś tak w Pocztę Polską nie wierzymy . A w Mikołaja to mój 10-latek wierzy na tyle ,na  ile trzeba aby otrzymał prezenty.  A tu płot. Straż Miejska tylko czyha za rogiem, aby mi mandacik wlepić. Zebrać pieniądze na przyszłoroczny płot.
A czyja to sprawka? Choinka jest podpisana przez „Nowości” i Urząd Miasta. Nowo-stary Pan Prezydent się chyba takimi pierdołami nie zajmuje, no to chyba ulubieniec  toruńskich artystów, pierwszy w Polsce menadżer starówki – Pan Andrzej Szmak. Pozazdrościł sławy Mikołajowi i ograniczył dostęp do niego(To znana, szczególnie w Chinach metoda). Ten drugi Mikołaj, co stoi obok choinki też jest zagrożeniem dla Pana Andrzeja.
Różne to plotki o wygórowanym „ego” Pana menadżera po Toruniu  krążą . Ale plotki, to plotki nie za bardzo w nie wierzę i nic mnie nie interesują. Niestety jednak sam się o tym przekonałem. Przed laty podczas obiadu z hiszpańską delegacją dziennikarzy musiałem przez godzinę wysłuchiwać  opowieści Pana Szmaka. Opowieści na swój własny temat.
” Nikt tego nie wie
 jak ja kocham siebie
 o sobie tylko śnię ……” sł. M.M.Maleńczuk
Hiszpanie po tym obiedzie byli przekonani, że zaraz po Koperniku , to Pan menadżer  jest drugą najznakomitszą postacią naszego miasta. No i chyba się nie mylili. Ja w każdym bądź razie głęboko w to wierzę i namówię syna aby list do św. Mikołaja wysłał do biura Toruńskiego Centrum Miasta. Pan Szmak jest z krwi i kości. I to tu na miejscu. A czy ktoś widział prawdziwego św. Mikołaja.

poniedziałek, 29 listopada 2010

Hakerzy Wolnośći na wydziale Fizyki UMK

Serdecznie zapraszamy

14 grudnia, wtorek,
godzina 17.00,
Instytut Fizyki UMK, ul. Grudziądzka 5, sala 26

na projekcje filmu
HAKERZY WOLNOŚCI
wstęp wolny

specjalnymi goścmi filmu będą:
bohaterowie filmu oraz
reżyser z ekipą filmową

projekcję filmu organizuje Komisja Uczelniana
NSZZ Solidarność przy UMK w Toruniu

niedziela, 28 listopada 2010

Recenzja

Zastanawiałem się niedawno czy film dokumentalny może interesować młodych ludzi? Przeważnie rozmawiają o filmach, nazwijmy je – rozrywkowych. A takich nie brakuje w kinach. Owszem ja też lubię obejrzeć sobie od czasu, do czasu taki film. Tyle tylko, że trudność w wyborze polega na ich nadmiarze i agresywnej reklamie. I przez to często się wychodzę z kina znużony lub przed końcem filmu. Było by inaczej, gdybym mógł przeczytać przedtem porządną recenzję. To może by coś dało.
A może jednak nic by nie dało.
Poprosiłem niedawno nowo poznanego młodego człowieka o recenzje filmu, filmu dokumentalnego. Byłem ciekaw czy da sobie radę z taką formą. Młody, ambitny, wie sporo o filmie i to nawet o klasyce. Napisał o dokumencie Bartosza Konopki chyba najbardziej znanym ostatnimi czasy filmie.
Wygląda na to, że może młodych zainteresować film dokumentalny. A przynajmniej takich fajnych jak Piotr.

Recenzja filmu „Królik po berlińsku” w reżyserii Bartosza Konopki

Symboliczne wydarzenie, jakim było zburzenie muru berlińskiego w 1989 roku niewątpliwie oznaczało dla Niemiec, jak i całego świata, koniec zimnej wojny, a przede wszystkim zjednoczenie rozdartych przez komunistyczne rządy stolicy nadreńskiego kraju. Historia do tej pory pamięta tragiczne przeżycia narodu niemieckiego związane z powstaniem betonowej bariery. Wielu ludzi straciło życie próbując uratować siebie i swoich bliskich od komunistycznej rzeczywistości Wschodniego Berlina. Wielu musiało pozostać za tą granicą i obcować w szarej, restrykcyjnej i groźnej atmosferze ukształtowanej przez NRD. Naród niemiecki pozostający w obszarze wpływów radzieckich miotał się pod wpływem silnej nostalgii za dawnym porządkiem jednego, pełnego organizmu urbanistycznego, jakim był Berlin. Ta nienaturalna kolej rzeczy odnotowana została przez wielu reżyserów filmowych. Jednym z nich jest Bartosz Konopka, który w niekonwencjonalny sposób przedstawił widzom obraz minionych, smutnych dziejów.
Niekonwencjonalność krótkometrażowego filmu dokumentalnego Królik po berlińsku polega na specyficznym zabiegu zaprezentowania za pomocą metafory przeżyć Niemców w okresie rozdarcia kraju. Reżyser w sposób dowcipny i niepozbawiony ironii wcielił ludność niemiecką w stado królików zamieszkujących od około 1961 roku przygraniczny pas oddzielający zachodnią część Berlina od NRD. Może dziwić fakt, że tak przygnebiająca, pesymistyczna rzeczywistość Niemiec, zostaje ujęta w bardzo humorystycznej formie. Jednak reżyser zrobił to na tyle umiejętnie, że film nie powinien krzywdzić ludzkich uczuć.
Oglądając film widz odnosi wrażenie, że przed oczyma zostaje mu zaprojektowany film przyrodniczy. Dzieje się tak nie tylko za sprawą przedmiotu, o jakim traktuje obraz wyreżyserowany przez Konopkę, ale również za sprawą wszechwiedzącego lektora, który utrzymując w sposób afektowany powagę, opowiada o berlińskich gryzoniach. W roli tej występuje Krystyna Czubówna, która znana jest Polakom z podkładania swojego charyzmatycznego głosu w filmach dokumentalnych.
Obraz Bartosza Konopki zaskakuje formą, ale również sam materiał, który reżyser dobrał by uwiarygodnić swoje dzieło, wywołuje pozytywne emocje. W filmie odnajdujemy mnóstwo dobrze wyselekcjonowanych zdjęć archiwalnych oraz wywiadów przeprowadzanych z Niemcami pamiętającymi budowę muru, naukowcami i artystami.
Streszczając kolej wypadków z króliczego życia można odwołać się do samej historii muru. Zwierzęta w poszukiwaniu pożywienia osiedlają się na działkach, które Niemcy uprawiali na ruinach Placu Poczdamskiego, miejsca, które przed wojną tętniło życiem. Zostają następnie odseparowane od niebezpieczeństwa zagrażającemu im ze strony drapieżników przez powstającą wokół placu płaską, betonową konstrukcję. Uszczęśliwione tym faktem oraz bujnie rozrastającą się trawą, stanowiącą pożywienie gryzoni zaczynają korzystać ze swojej nietypowej, bo bardzo skutecznej rozrodczej umiejętności. Zmieniające się władze w NRD umacniają już powstałe fortyfikacje wokół zachodniej części berlina. Króliki, które w pełni korzystały ze swoich wygód zaczynają popadać w apatię. Niektóre przedostają się na zachodnią granicę, by czerpać stamtąd dodatkowe pożywienie. Zawiedziony tym faktem „gospodarz pola”, jak zostaje nazwany w filmie ówczesny przywódca NRD, postanawia zwiększyć kontrolę nad murem, w efekcie czego króliki zostają po części wytępione. W końcu nadchodzą czasy, w których mur berliński ulega rozbiórce i plaga gryzoni wysypuje się na całe miasto. Śledząc te wydarzenia nie można zapominać, że egzystencja tych zwierząt jest alegorią życia w komunistycznym świecie NRD.
Królik jest ciekawą, dowcipną, humorystyczną lekcją współczesnej historii. Dzieło Konopki zostało uhonorowane główną nagrodą na konkursie krakowskiego festiwalu filmowego i znalazło się na tzw. krótkiej liście do Oscara w kategorii filmu krótkometrażowego z dużymi szansami na nominację. Zaszczyty okazane reżyserowi nie budzą zdziwienia, zważywszy w jak nowatorski, pełen wyobraźni sposób można opisywać fakty. Godne polecenia są również inne produkcje w reżyserii Bartosza Konopki, takie choćby jak Trójka do wzięcia – fabularyzowany film dokumentalny, ale już o zgoła innej tematyce niż Rabbit a la Berlin.

Piotr Orłowski
Toruń, 23 XI 2010 roku

czwartek, 18 listopada 2010

Przeprowadzka



Przeprowadzam się z Panoptikonem na inny blog

niedziela, 14 listopada 2010

Do scenariusza 2


Innym, niezwykle dramatycznym okresem z dziejów „Okrąglaka” jest niewątpliwie wrzesień 1939r. Wydaje mi się, że najbardziej ujmująca pod względem dramaturgii jest historia wybitnego obywatela Torunia –mistrza krawieckiego, mającego swój Dom Mody przy ulicy Szerokiej 36 - Ludwika Makowskiego, członka Polskiej Rady Ludowej i Tajnej Organizacji Wojskowej Pomorza, radnego, prezesa Pomorskiego Związku Śpiewaczego, działacza Bractwa Strzeleckiego i Towarzystwa Gim-
nastycznego „Sokół”.
4 września Ludwik Makowski został mianowany przez prezydenta Leona Reszeje Komendantem Straży Obywatelskiej, a dzień po wkroczeniu do miasta wojsk niemieckich został aresztowany. W dniach 8-9 września osadzono w „Okrąglaku” - 282 osoby. Większą część jednak po kilku dniach zwolniono. Ludwik Makowski nigdy nie odzyskał wolności. 15 września w podziemiach aresztu został zamordowany.

sobota, 13 listopada 2010

Do scenariusza


Cały pomysł na scenariusz nowego filmu, który jak już wspominałem nazywać się będzie Panoptikon, oparty jest na połączeniu kilku historyjek z pozoru niemających ze sobą nic wspólnego. Bo jak połączyć np. śmierć Ks. Jerzego Popiełuszki z działalnością Aleksandra Karczyńskiego, kompozytora, organisty, który większość swojego życia spędził w USA? Pierwszy działał głównie w Warszawie, drugi w Chicago.
Kluczem do odgadnięcia tej zagadki jest toruński areszt. Ten niesamowity budynek, architektoniczny „eksperyment” na skalę światową sam w sobie jest intrygujący i na dodatek był niemym świadkiem historii. Od połowy XIX wieku stoi w centrum Torunia, majestatyczny, tajemniczy, niedostępny. I to on właśnie dzięki naszemu filmowi, opowie o naszej historii. Nie tylko Torunia.
Znamy chyba wszyscy dzieje Ks. Jerzego Popiełuszki. Niewiele miał wspólnego z Toruniem. To jednak w Górsku pod Toruniem został uprowadzony, w ruinach zamku był torturowany. A proces jego zabójców odbywał się w toruńskim sądzie. Natomiast jego oprawcy w trakcie procesu, na przełomie 84 i 85 osadzeni byli właśnie w naszej „beczce”.
Natomiast Aleksander Karczyński siedział tam ponad 8o lat wcześniej. W 1901 roku władze pruskie postawiły przed sądem filomatów pomorskich, działających w organizacji samokształceniowej „Czerwona Róża”. Były to tajne związki młodzieży polskiej działające na Pomorzu.
Oto cytat ze strony posła Jana Kulasa:
„Należy podkreślić, iż głównym celem ruchu filomackiego było „rozbudzanie i pielęgnowanie w młodzieży miłości i poczucia obowiązku względem Ojczyzny”. Nie przypadkiem przez szeregi filomackie przeszli najwybitniejsi przedstawiciele inteligencji i polskiego ruchu narodowego, Wymieńmy chociażby dla przykładu 22 bardziej znane nazwiska spośród wielu wybitnych i zasłużonych Filomatów pomorskich: Ignacy Łyskowski, Florian Ceynowa, Józef Łęgowski, Jan Brejski, ks. Feliks Bolt, Leon Czarliński, ks. Walenty Barczewski, Stefan Łaszewski, Leon Janta-Połczyński, Stanisław hr. Sierakowski, Aleksander Karczyński, ks. Stanisław Kujot, Aleksander Majkowski, ks. Paweł Czaplewski, Henryk Szuman, ks. Bernard Łosiński, ks. Józef Wrycza, Ferdynand Bieszk, Leon Heyke, ks. Bronisław Komorowski, Jan Karnowski i ks. Antoni Wolszlegier. Trzeba zwrócić uwagę, że w 1901 roku w Toruniu miał miejsce sądowy proces Filomatów pomorskich. Śledztwo objęło 142 osoby. Ostatecznie oskarżono 60 osób, skazując większość uczniów i studentów polskich na więzienie. Godna postawa młodzieży pomorskiej w procesie toruńskim odbiła się szerokim echem na wszystkich ziemiach polskich i w postępowej Europie.”

A to inny cytat brata Aleksandra Karczyńskiego – Mariana, także filomaty:
Pamiętam to śledztwo w tutejszym sądzie w dniu 1 II 1901 r., gdy nas kleryków zamknięto osobno i godzinami męczono badaniem, a uczniów gimnazjum zgromadzono w sąsiedniej sali pod kluczem. I do grobu wezmę moje serdeczne wspomnienie, gdy z sąsiedniej sali do naszych uszu dochodziły głosy młodzieży gimnazjalnej, śpiewającej Z dymem pożarów, Boże coś Polskę i Nie dbam jaka spadnie kara".

Zdj. Jubileuszowy zjazd uczestników proces filomatów pomorskich, Toruń 1926 r.

piątek, 12 listopada 2010

Po festiwalu




I po festiwalu. Publiczność dopisała. Wpadek technicznych prawie nie było, no jedna była. Film „Wspomnijmy Solidarność” poszedł w wersji czarno –białej. To mu jednak nie zaszkodziło.
Nagrodę SUPERGOŚCIÓWY otrzymała Joanna Scheuring-Wielgus. A nagrody Publiczności – Matylda Podfilipska – dla najbardziej gładychowskiej aktorki i Radosław Smużny – dla najbardziej gładychowskiego aktora.

niedziela, 7 listopada 2010

11 listopada


Och, jak drażnię niektórych mieszkańców naszego grajdołka. Jaki ten Gładych jest zadufany w sobie, jaki bufon. Sam robi festiwal swoich filmików. Sam sobie wręcza nagrody. Sam sobie klaszcze. Egocentryk jeden. I jeszcze całe to jego towarzystwo wzajemnej adoracji, kolesiostwo prowincjonalne. W dodatku jeszcze zaczął się sam obrażać. Wziąłby się kretyn do porządnej roboty, a nie tylko kombinował skąd tu kolejne dotacje wyszarpać.
Racja, racja – coś z tym muszę zrobić. Ale co?, Na razie jeszcze nie wiem. I dopóki nie wymyślę jak naprawić Gładycha, to zrobię sobie jeszcze jeden Festiwal Jednego Gościa, (czyli mnie).
W ubiegłym roku na pierwszym festiwalu, jury w składzie –ja i tylko ja, przyznałem sobie główną nagrodę SUPERGOŚCIA. Statuetka zaprojektowana przez toruńskiego artystę –Dominika Smużnego niestety zaraz po imprezie zaginęła. Chociaż możliwe jest, że sam Dominik ją zabrał. Wygrałem też plebiscyt publiczności. Po prostu innej możliwości nie było.
W tym roku niektóre zasady zostaną zmienione. Jury w składzie – ja i tylko ja, już obraduje. Jedno jest pewne, jury chcąc być posadzonym o stronniczość, nepotyzm, kumoterstwo i niekompetencje przyzna nagrodę osobie, od której jest zależne. A Artysta Smużny obiecał, że statuetki nie gwizdnie.
Przyznane zostaną także nagrody Publiczności – Dla najlepszego gładychowskiego aktora i gładychowskiej aktorki. Obecnie organizatorzy festiwalu kombinują jak by to zrobić, aby werdykt Publiczności był zgodny z ich oczekiwaniami.
Zapraszamy.
Organizatorzy informują ,że wstęp na festiwal jest tylko po okazaniu biletu. I nic tu nie pomoże znajomość z reżyserem.

niedziela, 31 października 2010

Polonia


Odkryłem niedawno na tym blogu ciekawe narzędzie: statystyki. To może wydawać się dziwne, że dopiero teraz na to wpadłem, ale cóż jestem już starszym panem. Trochę niedowidzę, niedosłyszę i nie kumam czasami „nowych technologii”. Najważniejsze jednak, że jednak odkryłem. A jak to wtedy cieszy! Ho,ho,ho! Jeszcze większą radość sprawiły mi informacje statystyczne, które tam znalazłem. Można z nich sporo wywnioskować. Po jakich informacjach w mediach było najwięcej wejść, co najbardziej interesowało ludzi itd. Najbardziej jednak zaintrygowało mnie hasło odbiorcy. To statystyki wejść z poszczególnych krajów. I tu wiadomo: Polska, Wielka Brytania, USA, Niemcy, ale też Australia, Argentyna czy Ekwador.To już dziwne. Chociaż jakby tak się głębiej zastanowić, to poza Ekwadorem, są to wszystko kierunki naszej emigracji. To jest nasza Polonia. Tęsknią do kraju, to i szukają o nim informacji. A że większość z nich to prawdopodobnie emigracja lat 80-tych, solidarnościowa, to i postanowiłem ich poobserwować. Surfowałem po Internecie ładnych kilka godzin i niestety to, co odkryłem przeraziło mnie. Jest kilka organizacji polonijnych, ale ja miałem wrażenie, że jest jedna. Oczywiście, fajnie po polsku się kłócą. W jednym z australijskich „Domów Polskich” tak się spierają, że ja już po kilku minutach nie wiedziałem, o co chodzi. Jak w Kraju Ojczystym. Kłótnie i waśnie to jednak rzecz powszechnie znana. Co innego mnie przeraziło. Ale po kolei. Oto cytat ze strony Stowarzyszenia Obywatelskiego „DOM POLSKI”:
Stowarzyszenie Obywatelskie „Dom Polski" powstało w styczniu 1996 roku, jako inicjatywa obywatelska z potrzeby patriotycznej troski o los Ojczyzny, jej obywateli, lokalnych wspólnot i rodzin, w latach trudnej dla Polski transformacji ustrojowej, gospodarczej i społecznej, w latach przewartościowań ideowych, w latach nadziei i niepewności, ale też w latach, w których kształtowała się demokratyczna wizja Polski i koncepcja uczestnictwa w nowej Europejskiej Rodzinie.
Skąd ja znam ten język. A teraz lepszy „kwiatek”:
Niech będą one ośrodkami promocji Polski w świecie, niech dobrze służą Ojczyźnie i Polakom poza granicami kraju. Niech staną się emanacją, polskości, skarbnicą kultury i tradycji. Niech będą źródłem sił dla tych, których los rzucił w obce strony i wsparciem dla tych, którzy dla tej Ojczyzny pracują poza granicami kraju. Dom Polski chce się czuć współautorem tych wszystkich, podejmowanych w słusznej sprawie, działań.
Piękne słowa. A rzeczywistość? Sami poprzeglądajcie strony tych organizacji. Szata graficzna większości to koszmar. To nas promuje? Tylko same zespoły folklorystyczne. To nasza tradycja? Pierogi, schabowe, żywiecka – To emanacja polskości? Jakie to przykre! Czy oni na pewno z stąd wyjechali? A co gorsza, wspiera ich w tych działaniach Senat RP. I fakt, wysłał naszym Rodakom – Chopina, w przyszłym roku wyśle Miłosza, ale na Boga nie tędy droga! Nie jesteśmy skansenem. To raczej te wszystkie ośrodki polonijne to istny skansen.
Jak im pomóc?

sobota, 23 października 2010

Pasjonaci

Film Panopticon będzie dokumentem historycznym. Kilka historii dotyczących naszego regionu spiętych jedną ideą. Mniej więcej film będzie opowiadał o okresie od 1850 do współczesności. A to wymaga poszukiwania plenerów i stenografii już na etapie pisania scenariusza. Chodzi o to czy każdą z tych historii będziemy w stanie opowiedzieć. Czy nie przeszkodzą nam problemy techniczne. Oczywiście każdy problem jest rozwiązywalny, kwestia tylko – za ile.
Zacząłem od założenia bazy danych – wszelkich grup rekonstrukcji historycznych. Na szczęście trochę ich w Polsce jest, a nawet w Toruniu. Jest np. grupa zapaleńców , którzy budują czołgi. Tomisław Kalembka i Robert Tirczakowski zrekonstruowali samochód pancerny wz-34 i dwa czołgi Renault Ft-17. Fantastyczna sprawa, że im się chciało.Czołgi już swoją karierę rozpoczęły. Zagrały w filmie Jerzego Hoffmana - Bitwa Warszawska 1920. To może i w moim zagrają. Nie tylko czołgi,ale i motocykle można znaleźć,mercedesy i po zęby uzbrojonych żołnierzy.
video

środa, 20 października 2010

Zapraszam


2 Festiwal Jednego Gościa czyli Kraina Próżności Marcina Gładycha
Program Festiwalu :
1/ Video-art. –„Z natury studia” 5 min.
GS Production Marcin Gładych i Dominik Smużny
- Film eksperymentalny, w sposób niekonwencjonalny porusza temat wyobcowania współczesnego, miejskiego człowieka w świecie natury. Wśród istot często znanych jedynie z talerza.

2/ Video-pocztówka „Wspomnijmy Solidarność” 12 min
Sfilmowane wypowiedzi mieszkańców Torunia na temat fenomenu pierwszej „Solidarności”. Film był realizowany 30 maja 2010 r. w trzech miejscach w Toruniu. Spontaniczne i często emocjonalne wypowiedzi torunian ukazują duże zróżnicowanie ocen Polski na przełomie transformacji ustrojowej.

3/”Ostatni telefon” reż. Marcin Gładych. 14 min.
Pierwszy odcinek serialu głęboko offowego. Jest to komedia o nieudanym żarcie pewnego policjanta z drogówki. Występują: Radosław Garncarek, Grzegorz Woś, Matylda Podfilipska i inni.

4 /”Odrobina Starości” reż. Marcin Gładych i Krystian Wieczyński 21min
Drugi odcinek serialu głęboko offowego. Filozoficzna opowieść o roli pigułek w życiu seniorów i nie tylko. Film zrealizowany w konwencji parateatralnej. Występują: Matylda Podfilipska, Radosław Smużny i inni.
5/ „Hakerzy Wolności” reż. Marcin Gładych -31min
Fabularyzowany film dokumentalny o działaczach „Solidarności”, toruńskich naukowcach, którzy w 1985r włamali się do systemu nadawania TVP.

Data – 11 listopada 2010 godz.19.00 Kafeteria Struna Światła
Dwór Artusa


Bilety 10zł w kasie Dworu Artusa

To prawdopodobnie jedyny festiwal filmowy na świecie na którym można palić i pić.

piątek, 15 października 2010

Idę na wojnę


Dzisiaj dotknę osobiście idei Panoptikonu. Przez słowa, których zamierzam dzisiaj użyć w trakcie pisania tego tekstu. Takich jak: CIA, terroryści, rakiety, USA. Prawdopodobnie gdzieś tam w USA, Izraelu czy Rosji ktoś czy coś będzie obserwował mój wpis. Pełna inwigilacja. Oczywiście dla bezpieczeństwa światowego. I dla niego też postawią mi niedługo za płotem amerykańskie rakiety Patriot. Sto metrów od mojego domu. Wkrótce po tym obiektywy szpiegowskich satelitów zostaną na mnie skierowane. W okolicy pojawią się rosyjscy tajni agenci. Może nawet przyjedzie jakiś islamski terrorysta. Poszpiegują, przeanalizują i w efekcie ich dowódcy wydadzą rozkaz nakierowania na mnie kilku rakiet dalekiego zasięgu. Mimowolnie znajdę się w centrum zainteresowania światowych mocarstw. A ja nie jestem do tego przygotowany. Nie mam schronu, zapasów, ani nawet bandaża. To nic, bo duma mnie rozpiera, że będę bronił amerykańskich obywateli przed złymi ludźmi. Pierwszy polegnę od jakiejś rakiety, która rozwali się za moim oknem.

czwartek, 14 października 2010

Brawo Romek


I się zaczęło. Toruń odpadł. Nie będziemy Europejska Stolicą Kultury. Jednych to zasmuciło , innych ucieszyło. Tacy np. Dwaj Panowie Ch. Prawdopodobnie kupili sobie wczoraj szampana. I to kto wie, może odkupili go od Prezydenta Zaleskiego. Na pewno tanio odsprzedał( a może jednak sobie zostawił na wybory). Teraz nastał czas dla malkontentów. Do roboty. Trzeba znaleźć winnego tej porażki. Gazety i fora już czekają.
W każdej jednak sytuacji znajdzie się coś pozytywnego. I tak też jest teraz. Do dalszego etapu przeszedł Gdańsk. Z pięknym hasłem –„Wolność kultury, kultura wolności”. Ten tytuł mnie urzeka, martwi mnie jednak jego aktualność. Wydawało by się to tak naturalne, że mamy tę wolność , a tu trzeba o nią jeszcze trochę powalczyć. Fakt, że już tylko w umysłach ludzkich siedzi to zniewolenie ale jednak jest. I nie chodzi o prawa jakiegoś anonimowego „ forumowicz” do prawa oskarżania i obrażania innych (bo to by oznaczało ,że w PRL mieliśmy największą wolność. Takie jak wtedy ilości anonimów ludzie słali do różnych urzędów, że aż głowa boli), ale o wyzbycie się poczucia, że „Mi się należy”. Mam świetny pomysł, to należy mi się kasa na to, to urzędnicy mają mnie słuchać, media nagłaśniać a panienki kochać.
Zastanawiam się czy , gdyby dać wszystkim artystom w Toruniu po milion euro to przybyło by dobrych, interesujących dzieł. Czy przez to mój ulubiony fotograf Jacek Ch. zrobił by w końcu dobre zdjęcie, a Tomasz C. wyśpiewał by górne „c”. Raczej nie. Zalała by nas jedynie fala bylejakości.
Gdańsk o tę wolność powalczy. Jak , tego nie wiem, ale wie to Romek Wicza Pokojski. Współtwórca gdańskiego sukcesu. On już nie raz zadziwiał swoimi pomysłami. I z jednej strony, jak mawiał Tewje Mlecarz, cieszy mnie to, że praca Romka została doceniona, ale z drugiej strony żal mi tych utraconych premier Teatru Wiczy. Przecież się chłopak nie rozdwoi. Wystarczyło by wprawdzie budulca kostno-mięsnego na dwóch Romków, ale który to artysta, a który urzędnik? Ee. To już lepiej Wicza pozostań w swojej obecnej konsystencji. I jeszcze raz GRATULACJE!
PS. Gdyby Romkowi dać ten milion euro – to by coś na pewno powstało wybitnego.

czwartek, 7 października 2010

Odpowiedź


Kilka dni temu otrzymałem od p. Prezydenta Michała Zaleskiego odpowiedź na mój list otwarty dotyczący powołania Regionalnego Funduszu Filmowego. Wstrzymałem się z upublicznieniem tej korespondencji, gdyż chciałem uzyskać zgodę na jego publikację. Przyzwolenie otrzymałem dzisiaj. Bardzo się cieszę, że takie są intencje p. Prezydenta. Wygląda na to, że niedługo prace nad powołaniem RFF ruszą. Gdy już znikną polityczne uwarunkowania. Wyjaśni się sprawa ESK, i wybory przejdą. Najbardziej jednak optymistyczne jest to, że zajmować się tym będzie Kafka Jaworska. Osoba znająca się na filmie jak mało kto.
No tak, dostałem jeden list z Urzędu i już zaczynam tak drętwo pisać jak bym sam był urzędnikiem.
A nie o to chodzi. Zapraszam do komentowanie tego listu. Tyle tylko, że zawodowym malkontentom (czyt. Anonimom) dziękujemy!!

sobota, 2 października 2010

ESK


Znowu rozgorzała w Toruniu dyskusja o szansach miasta na uzyskanie tytułu Europejskiej Stolicy Kultury w 2016 roku. Co jakiś czas wraca ten temat na forum publicznym, tym razem za sprawą odpadnięcia z rywalizacji Pampeluny – miasta, z którym Toruń wspólnie starał się wywalczyć ten tytuł. Debata, jak każda w młodej demokracji nie była na argumenty , tylko na emocje. Czasami ktoś coś mądrego powiedział, częściej jednak te dyskusje były nudne i o niczym. Przeważali zawodowi malkontenci, a ci zawsze są dla mnie nudni. Nie lubię słowa „nie” ,uwielbiam słowo „tak”. Był jednak taki jeden zawodowiec, a raczej dwóch. Ojciec i syn. (ciekawe, jak oni ze sobą rozmawiają, skoro obydwoje zawsze są przeciwni. Gdyby jeszcze żył Zenon z Elei, to może by to rozważał jako kolejny ze swoich paradoksów. Otóż jeden z tych Panów, skądinąd Profesor, przekonywał na łamach lokalnej gazety, że największym błędem Torunia jest dobranie sobie jako partnera miasta gdzie „męczą” byki. Oczywiście miasta w Hiszpanii. To jest jednym z warunków tego konkursu. Partnerem polskiego miasta musi być miasto z Hiszpanii. No, ale gdyby przyznać Panu Profesorowi rację, to w grę wchodziłoby tylko któreś z miast wysp kanaryjskich. Tylko tam nie „męczą” byków. (ostatnio także w Katalonii, ale wtedy jeszcze „męczyli”). Wybralibyśmy sobie dajmy na to Santa Cruz i po problemie. Tam są same dyskoteki i niemieccy turyści. Można by tam wysłać hurtowo dj-ów z NRD i całą Galerię Jednego Zdjęcia Jacka Chmielewskiego. Oni by nam przysłali niemieckich turystów. Wzrosłyby dochody miasta, sąsiedzi Klubu NRD by mieli w końcu ciszę. Pełna kultura. Toda la Peninsula Iberica tiene que admirar Polonia.
Wiem , wiem to nie są żadne argumenty. Nie mam ich jednak zamiaru przytaczać, bo w gruncie rzeczy nic mnie to nie obchodzi. To czy Toruń zdobędzie ten tytuł czy nie, jest dla mnie sprawą całkowicie marginalną. Jacyś urzędnicy w Brukseli wymyślili ESK, inni urzędnicy to realizują dla jeszcze innych urzędników. I dobrze- powstają nowe miejsca pracy, ludzie debatują, powstają jakieś imprezy, niektórzy realizują się twórczo. Tylko w żaden sposób nie wpływa to na moją pracę. Robię swoje i będę robił to tak czy siak. Dla mnie jako twórcy, stolica jest tam gdzie ja tworzę, a ¡czy to będzie Toruń czy Radom, to nie ma znaczenia. Dla innych twórców stolice są tam gdzie Oni działają. Bo my jesteśmy egocentrykami i tak musi być.
Jedyne, co mnie łączy z urzędnikami to zwykły biznes. Ja mam towar, oni mają pieniądze. Taki mamy w Polsce system. I wszystko wskazuje na to, że nadal państwo, samorządy będą głównym mecenasem kultury. Jeszcze długo tak będzie.
Na koniec dodam, że kocham corridę. Cały ten spektakl. Jestem prawdziwym „aficionado”. Uwielbiam patrzeć jak matador wbija szpadę w rdzeń kręgowy byka. Krew się leje ¡Olé!, ¡Olé!

poniedziałek, 27 września 2010

Panopticon


Pisanie o „Hakerach ….”już dobiegło końca. Coś może jeszcze od czasu do czasu się pojawi. Jakiś mały donosik, recenzja albo informacja o przyznaniu nagrody. Szkoda mi jednak tego bloga porzucać tylko dlatego, że skończył się czas filmu „Hakerzy Wolności”.
Rozpoczyna się za to praca nad nowym filmem. To skoro już umiem działać tu, to wykorzystam go do dalszej paplaniny.
Nowy dokument będzie miał podobną konstrukcję do poprzedniego. Pomysł narodził się podczas mojej wizyty w areszcie śledczym w Toruniu. To była wizyta związana z realizacją rekonstrukcji do „Hakerów …”, a nie jak to tam przeważnie bywa z inną działalnością. Miejsce fascynujące pod wieloma względami. Często się zastanawiałem jak tam jest w środku, ale rzeczywistość przerosła moją wyobraźnię. Wyjątkowo malownicze miejsce, gdzie czas zatrzymał się dawno, dawno temu. No i historie związane z tym miejscem. Absolutnie jest to temat na film. Jak dokładnie będzie wyglądał? Tego jeszcze nie wiem. Powoli już jednak się wyłania. Powstają różne koncepcje, pomysły zlatują z chmur i czytamy, gadamy, czytamy, gadamy itd. Ale „my” –to kto?. My to –Krystian Wieczyński, Marceli Sulecki, ppułk. Grzegorz Breitenbach i oczywiście ja. Pan pułkownik jest naczelnikiem aresztu i ma wielką wiedzę związaną z historią tego miejsca.
Pierwszy raz jednak zdarzyło się tak, że zanim powstał film a nawet nie ma jeszcze gotowego scenariusza, jest już tytuł. I raczej już taki zostanie, bo on doskonale spina wszystko to, co przez ten film chcemy przekazać. To jest – PANOPTICON, nie mylić z panopticum, które oznacza –zbiór osobliwości ( ma jeszcze parę innych znaczeń, ale to nie jest dla nas istotne). Ten nasz Panoktikon, też ma kilka znaczeń i te nas jak najbardziej interesują.
Po pierwsze to model więzienia. Takiego właśnie jak to nasze w Toruniu. Wybudowanego na planie koła, z centralnie usytuowaną strażnicą. Architektura tego budynku pozwalała kontrolować wszystkich więźniów rozmieszczonych w celach dookoła. Więźniowie mieli przez to poczucie, że cały czas są pod obserwacją. Chociaż strażnicy byli dla nich niewidoczni. Dzisiaj tę rolę przejął nadzór elektroniczny. Ten model więzienia zaproponował brytyjski filozof Jeremy Bentham na początku XIX wieku. Jego projekt nie został wtedy wcielony w życie. Doczekał się jednak realizacji po kilku latach, w okrojonej wersji w Londynie, Filadelfii i oczywiście w Toruniu.
Po drugie- idea Panoptikonu powróciła w pracy innego filozofa – Michaela Faucaulta
pt: ”Nadzorować i karać. Narodziny więzienia”, jako symbol permanentnej inwigilacji. Już nie tylko w relacji więzień- strażnik, ale też władza – społeczeństwo. Ta idea jest zresztą wcielana z doskonałym rezultatem po dzień dzisiejszy. Chociażby przez stawianie atrap radarów przy drogach. Dla kierowców to sygnał – jesteś obserwowany, możesz być ukarany. Ale nie wiadomo czy tam jest na pewno radar. Zasada ta sama, technologia inna.
I po trzecie – to Internet, w jaki sposób i na jaką skalę jesteśmy monitorowani. Sami nawet świadomie przekazujemy informacje o sobie do sieci, przez co poddajemy się dobrowolnej kontroli. Maszyna inwigilacji działa, idea pozostaje niezmienna.
O tym wszystkim będziemy robić film. Panopticon to będzie główny, ale lekko zawoalowany temat filmu.

czwartek, 23 września 2010

Zapraszamy na film


Od dnia premiery jestem ciągle pytany – gdzie i kiedy będzie można obejrzeć film? Pierwotnie miałem go pokazać dopiero po kilku festiwalach. Zostałem jednak przekonany do tego , aby zrobić to już teraz. Ok. W takim razie zapraszam do Kina Centrum w CSW. W dniach od 1 do 8 października. Godzina jeszcze nie jest ustalona. Za kilka dni te informacje pojawią się na stronach kina, w prasie itd.
Zapraszam i miłego oglądania!

piątek, 17 września 2010

Hipotetyczna odpowiedź


Kolejne dni mijają a odpowiedź na mój list nie nadchodzi. Wprawdzie mają jeszcze ustawowy czas na to, ale ja bywam niecierpliwy. Jak pomyślałem że trzy miesiące urzędnicy będą się głowić na odpowiedzią to postanowiłem ich wyręczyć. Tym bardziej, że nadchodzą wybory, i są z pewnością zajęci są ważniejszymi sprawami. Za dziesięć złotych wynająłem człowieka, aby mi napisał tekst za Pana Prezydenta. Jest to czysto hipotetyczna odpowiedź , ale gdyby się spodobała to mogę za jedenaście złotych odsprzedać ją magistratowi. I wtedy oficjalnie z pieczątkami mi odeślą.

Szanowny Panie Reżyserze !
Odpowiadając na Pana list otwarty, przede wszystkim chciałbym Panu pogratulować Nagrody Flisaka. To zawsze miło słyszeć, że nagrody przyznawane przeze mnie otrzymują tak twórcze osoby jak Pan.
Nawiązując do kwestii zawartej w liście to chciałbym zaznaczyć, że idea powołania Regionalnego Funduszu Filmowego w województwie kujawsko-pomorskim jest bardzo interesująca i ze wszech miar godna poparcia. Ma Pan moją pełną akceptację w swoich poczynaniach artystycznych.
Jednakże , chciał bym zaznaczyć , że jako Prezydent Miasta Torunia jestem odpowiedzialny przede wszystkim za działanie na terenie mojego miasta i najbliższych mu okolic. Pana inicjatywa wykracza daleko bardziej poza rejon zainteresowania i kompetencji. Jeśli chodzi o inne miasta z regionu, to współpraca z nimi nastręcza nam wiele problemów. A po za tym po co wspierać konkurencję. Nie możemy absolutnie powołać RFF razem z Bydgoszczą. Jest to bogatsze miasto od Torunia i prawdopodobnie przekazało by większe fundusze, a co za tym idzie przejęło by kontrole nad nim. I wszystkie filmy powstawały by nad Brdą. A na to ani Ja , ani Pan nie możemy się zgodzić.
W tym miejscu chciałbym przypomnieć, że jako Prezydent zawsze dbałem o to aby wspierać kulturę w naszym mieście, i to nie tylko fizyczną. Codziennie z wielka troską myślę o artystach i twórcach z mojego miasta. Kibicuje im i wspieram ich duchowo. Pochylam się nad wami wszystkimi z troską i ze zrozumieniem. Cieszą mnie wasze inicjatywy i mówię: tak trzymać!
Przypominam , że w najbliższym czasie czekają nas wybory i to jest sprawa priorytetowa. Proszę 21-go listopada postawić na mnie krzyżyk. Dla dobra miasta i TORUŃSKIEJ KULTURY.
Pełen życzliwości i zrozumienia
Pan Prezydent
PS. A swoją drogą – dostałeś Gładych nagrodę i pieniądze na film to nie podskakuj.


Na zdj.Ja i przyszły prezydent ( Adam Fisz jest autorem zdjęcia)

niedziela, 12 września 2010

Idzie nowe


Nasz film zaczyna żyć własnym życiem. Już w najbliższym tygodniu zacznie podróżować po świecie. A my zaczynamy pracę nad następnym scenariuszem. Pomysł już jest. Teraz trzeba przeląc to na papier. Chociaż, może nie tak od razu. Trochę trzeba posiedzieć przedtem w czytelniach, w archiwach i we własnych głowach. W książki wtopi się Marceli , a ja i Krystian pogmeramy w umysłach własnych i nie tylko. Przydałyby się nam jakieś mądre głowy. Ludzie znający historię Torunia, pasjonaci, historycy. A właśnie nie zaznaczyłem, że film będzie toruńską opowieścią. Mniej więcej ostatnie dwieście lat. Dokument fabularyzowany. Więcej nie mogę na razie zdradzić. Gdyby jednak ktoś chciał, coś tam, coś tam to zapraszamy do współpracy. W późniejszym czasie będziemy też szukać kontaktu z grupami rekonstrukcji historycznych, z kimś od kostiumów, makijażu itd. Zapraszamy.Taki samochód też by się nam przydał.Ten niestety stoi w Granadzie.

poniedziałek, 6 września 2010

Medialne pomyłki


Mieliśmy przez ostatnie miesiące atak medialny z filmem w gazetach, radiach, telewizjach. Naprawdę sporo. To wspaniałe, że niezależną produkcją zainteresowały się chyba wszystkie media. Odpowiadałem na setki pytań, w tym na podstawowe. Zadaje je każdy dziennikarz w Polsce : „Skąd ten pomysł?”. Znając już tą dziennikarską przypadłość z wcześniejszych lat, przygotowałem sobie zawczasu odpowiedź.. Trochę dowcipną, trochę zaczepną, ale prawdziwą. Tak mi się przynajmniej wydawało, gdyż po wielokrotnym jej powtarzaniu zaczynam w to wątpić. Bo przecież kłamstwo wielokrotnie powtarzane staje się prawdą. To wiemy z historii. Prawda czy fałsz. W przypadku pomysłu to nie jest istotne, gdyż każda odpowiedź jest tylko „paplaniną”. Natomiast co zrobić na przykład z medialnym faktem, często powtarzanym w prasie, że bohaterowie „Hakerów Wolności” to naukowcy z UMK. A z całej tej grupy tylko jeden jest z uniwersytetu. A Jan Hanasz był i jest pracownikiem PAN-u. To zasadnicza różnica. UMK – to Uniwersytet Mikołaja Kopernika, a PAN – to Polska Akademia Nauk. Do takich informacji łatwo dotrzeć, chociażby na tym blogu.
Inny medialny fakt to udział w filmie jednego z uczestników tej akcji w 1985. Pana Grzegorza Drozdowskiego. Wtedy podziałał, teraz nie, gdyż nie udało mi się do niego dotrzeć. Mieszka gdzieś daleko, nie za bardzo wiadomo gdzie. Mam sprzeczne informacje na ten temat.. Ale według mediów przeprowadziłem z nim wywiad. Bardzo mnie to zdziwiło i pana Drozdowskiego też. Bo jak się okazało czytał to i odezwał się na forach gazetowych. Wywiadu jednak takiego nie przeprowadziłem.
O tych różnych prawdach też sam się wypowiedział:
Cyt.: "Dziś, po lekturze dokumentów IPN, wiadomo, że już 2 września o planach naukowców wiedziała SB:

„Pamiętam dokładnie, że gdy po akcji wracałem do domu, przechodziłem obok budynku Komendy Wojewódzkiej Milicji. Paliły się światła może w dwóch oknach, jak zazwyczaj. Zaciekawiony tym, co będzie działo się dalej, przystanąłem w pewnym oddaleniu i obserwowałem budynek. Po kilkunastu minutach paliły już się wszystkie światła na dwóch piętrach. Potem zapaliło się jeszcze kilka.

Zrobiło się w mieście głośno o tym wydarzeniu i wszyscy chcieli wiedzieć, kiedy będzie następna akcja i czy obejmie swoim zasięgiem ich dzielnicę. Wiedziałem to i ja, ale byłem przekonany, że dotyczy to tylko małej grupy wtajemniczonych. Jednak gdy dowiedziałem się o tym od zupełnie przypadkowej, mało znanej mi osoby wpadłem w przerażenie. Poszedłem do Jasia (POZDROWIENIA!!!) i mówię:
- Jasiu! Całe miasto wie o tym! Trudno zakładać, że nie wie o tym SB. Wpadka jest murowana!

No i stało się. Wyobrażam sobie, że dla toruńskiej SB to był duży sukces. Pewnie posypały się ordery i nagrody. Pewnie też wstyd było się przyznać, że tą informację pozyskano wtedy, gdy znała ją już duża cześć miasta. Dlatego też, trzeba było coś dopisać, aby uzasadnić te bonusy. Nie znam dokumentów SB zgromadzonych w IPN, ale traktowałbym je z przymrużeniem oka.

Wg mnie akcja z 14 września była całkowitym zaskoczeniem dla toruńskiej SB”.

Pozdrawiam wszystkich.
Grzegorz Drozdowski
Uniwersytet jest tego pana,a PAN jest .....

sobota, 4 września 2010

po premierze




I po premierze (przez małe „p”, gdyby było pisane przez duże „P”- to mielibyśmy niedługo nowe wybory). Wydawałoby się, że to już koniec, ale nie. Wprawdzie dla większości ludzi pracujących przy tym filmie to już etap zamknięty, ale nie dla Joasi i mnie. My jesteśmy dopiero w połowie drogi. Przed nami jeszcze formalności, dystrybucja itd. Mamy wiele możliwości rozpowszechniania filmu. Niestety nie da się tych wszystkich kanałów dystrybucji zastosować jednocześnie. Musieliśmy wybrać jedną drogę, na początku której są festiwale filmowe. Aby jednak wysyłać „Hakerów..” w świat, musimy czasowo zrezygnować z seansów w kinach i wszelkich innych form dystrybucji. Festiwalowe regulaminy są tak skonstruowane, aby nie dopuszczać filmów już rozpowszechnianych. Lubią świeże, takie można by rzec – cnotliwe. I wygląda na to, że przez najbliższy rok nie będzie możliwości pokazania naszego filmu w Toruniu. Prawdopodobnie jedyny zamknięty pokaz odbędzie się w areszcie śledczym. Kręciliśmy tam sporo scen i mamy zobowiązania wobec tamtejszej dyrekcji. Jednak aby tam obejrzeć film, nie można kupić biletu, należałoby raczej coś ukraść. Do tego jednak nie zachęcam. Przepraszamy za zamieszanie.

zdjęcia dzięki uprzejmości Jacka Chmielewskiego